اطلاع رسان

مانیفست اینترنت

چگونه روزنامه نگاری امروز کار می کند.(این بیانه ۱۷ ماده دارد)

۱-اینترنت چیز دیگری است.

روش های دیگری برای اطلاع رسانی،فرهنگ سازی و تبادل اطلاعات وجود دارد.رسانه ها باید روش های اطلاع رسانی خود را با تکنولوژی های موجود وفق بدهند به جای آنکه از این روش ها صرف نظر کنند یا به مبارزه با آن ها بپردازند.آنها این وظیفه را دارند که، به صورت پایه ای روش های جدید برای خبرنگاری و جورنالیسم پیدا کنند و این روش ها را سر و سامان ببخشند (واکسینه کنند).

۲-اینترنت قدرت رسانه ایست که در جیب جا می شود.

وب سیستم، رسانه ای حال حاضر را دگرگون کرد:این رسانه بر مرزبندی ها و انحصار های موجود پیروز شد.رسانه های چاپی و توزیع کننده های دیگر با محل سرمایه گذاری های هنگفت رابطه ندارند.فهم روزنامه نگاری و خبر نگاری سوراخ کلید خود را پیدا خواهد کرد (یا راه دستیابی به منابع) خوشبختانه!کیفیت را ولی روزنامه نگاران خاص و خبرنگاران هستند که تعیین می کنند.

۳-اینترنت جزیی ار جامعه و خود یک جامعه است.

برای اکثریت جامعه ای که در غرب زندگی می کنند،امکاناتی نظیر شبکه های اجتماعی،ویکی پدیا و یوتوب به صورت روزمره وجود دارد.فهم جمعی نیز آن ها را به مانند تلویزیون و تلفن درک کرده است.وقتی یک تولید کننده رسانه می خواهد به حیات خود ادامه دهد،باید جهانی که استفاده کننده در آن زندگی می کند بشناسد و روش های ارتباطی آن را انتخاب کند.

۴-آزادی اینترنت ضربه نا پذیر است.

باز بودن ساختار اینترنت ، قانون پایه ای اطلاعاتی یک جامعه که ارتباط دیجیتال دارد ، را می سازد.(به خصوص جامعه ی روزنامه نگاران).این قوانین نمی تواند برای ملاحظات اقتصادی یا سیاسی که خود را پشت علایق جمعی مخفی می کنند، تغییر کنند.سد جریان اینترنت به هر شکلی و روشی،آزادی گردش اطلاعات و حق اصلی بشر که دانستن می باشد را به خطر می اندازد.

۵-اینترنت پیروزی اطلاعات است.

در گذشته،وظیفه ی طبقه بندی اطلاعات بر دوش رسانه هایی ناکار امد و کند ،مانند خانه های رسانه ای یا پژوهشگاه ها یا محل عرضه ی آزاد رسانه ها در سراسر جهان بود.اکنون هر شهروند می تواند به راحتی با استفاده از موتور های جست و جو اخبار محل زندگی خود را بیابد.این دستیابی اطلاعات به صورت فردی قبلا به این شکل اصلا ممکن نبود.

۶-اینترنت روزنامه نگاری را تغییر داد بهتر کرد.

از طریق اینترنت روزنامه نگاری می تواند عناصر سازنده ی جامعه خود را تغییر دهد.نمایش اطلاعاتی که هر ثانیه عوض می شوند و جایگزین می گردند به این دسته تعلق دارند.از دست دادن تغییر ناپذیریرسانه های نوشتاری خود یک پیروزی است.هر کسی که می خواهد در این دنیای جدید اطلاعات شرکت مستمر داشته باشد،باید ایده آل های خود را تغییر دهد و راه هایی جدید پیدا کند تا بتواند از فرصت های موجود استفاده کند.

۷-شبکه ها نیاز به ارتباطات دارند.

پیوند ها (لینک ها) این اتصلات هستند.با استفاده از پیوند ها می باشد که ما هم دیگر را می شناسیم.هر کسی که از پیوند ها استفاده نکند خود را در این جامعه منزوی کرده است.این حتی برای نوع برخورد رسانه های کلاسیک نیز صادق است.

۸-پیوند دهید و یا با نقل قول تزیین کنید.

موتور های جست و جو و خوراک خوان ها کیفیت روزنامه نگاری رو تغییر داده اند:اینترنت باعث شده که ماندگاری اطلاعات بشتر شود و این بخشی از پیوند عمومی (افراد با یکدیگر) شده است.منبع قرار دادن پیوند ها و نقل قول ها – با یا هم اکنون بدون دادن پولی به ایجاد کننده – اولا باعث فرهنگ شبکه شدن بحث های اجتماعی و دوما باعث حفاظت از آن ها(سخنان/مطالب نقل قول یا لینک شده) می شود.

۹-اینترنت محلی جدید برای بحث های سیاسی می باشد.

دموکراسی با آزادی اطلاعات و شرکت جستن افراد زنده است.سوق دادن بحث هایی سیاسی از رسانه های سنتی به اینترنت و توسعه بخشیدن به بحث ها با شرکت فعال همگی وظیفه ی روزنامه نگاری است.

۱۰-آزادی مطبوعات به شکل جدید چیزی جز آزادی نظر و عقیده نیست.

بخش ۵ قانون اساسی هیچ قانونی برای محافظت از مدل های تجاری و انواع کار ندارد.اینرنت مرز میان پیشرفته و آماتور را برداشته است.بنابراین آزادی مطبوعات برای همه آن هایی که خواهان انجام وظایف روزنامه نگاری خود هستند صادق است.تفاوت کیفیت اینجا به معنی قیمت بیشتر یا کمتر نیست بلکه به معنی خوب بودن یک مطلب یا بد بودن آن است.

۱۱-بیشتر بیشتر است.-اطلاعات خیلی زیاد وجود ندارد.

درگذشته،مکان های نظیر کلیسا وجود داشتند،که قدرت کنترل اطلاعات را در دست داشتند و تصمیم می گرفتند که اطلاعات رو چگونه در اختیار مردم قرار دهند،با آمدن ماشین چاپ درباره ی اطلاعات تصفیه نشده هشدار دادند.در طرف دیگر دایره المعارف ها،روزنامه نگار ها و جزوه نویس ها قرار داشتد که ثابت کردند،که اطلاعات بیشتر باعث آزادی بیشتر است نه فقط برای اشخاص بلکه برای کل جامعه.واین زمینه از آن موقع تا کنون تغییری نیافته است.

۱۲-سنت مدلی تجاری نیست.

اینترنت به روزنامه نگاران اجازه داد که از این وسیله درآمد داشته باشند.برای این موضوع مثال های بسیاری وجود دارد.تلاش هایی زیادی شده است که مدلی تجاری برای وب طراحی شود.کسی نباید این تنظیم را از راه سیاست بازی تغییر دهد.روزنامه نگاری احتیاج به محیطی باز برای مجادله و مباحث سازنده و شجاعت برای پیش بردن حرکات پی در پی خود دارد.

۱۳-در اینترنت کپی رایت (حق برداشت) به صورت وظیفه ی شهروندی در می آید.

کپی رایت ستون اصلی یکی از ستون های نظم اطلاعاتی در اینترنت می باشد.حق ایجاد کننده ی اثر،بر پایه ی نوع آن و میزان گستردگی آن در جامعه ی اینترنت،مورد بررسی قرار می گیرید.اما این ها حقی به صاحب اثر نمی دهند که،از اثرش سواستفاده کند.رسانه هایی که دور آن ها حصار کشیده شده یا لیسانس (حقوق صاحب اثر) من درآوردی دارند، قابل تحمل نیستند.حقوق صاحب اثر ولی در پایان محفوظ است.

۱۴-اینترنت واحد های پول متفاوت را می شناسد.

روزنامه نگاری هایی که هزینه ی آن ها از طریق تبلیغات تامین می شود،اطلاعاتی را با وجودنگرانی بزرگان آگهی جابه جا می کنند.در حال حاضر یک خواننده،بیننده یا شنونده همگی دارای یک ارزش هستند.این یکی کردن برخاسته از قوانین اقتصادی حاکم بر روزنامه نگاری است.روش های دیگر تامین درآمداز طریف روزنامه نگاری کشف شده و امتحان خواهد شد.

۱۵-هر چیزی که در شبکه می باشد،در آن باقی خواهد ماند.

اینترنت روزنامه نگاری را به قله های بلندی سوق داده است.در حالت آنلاین متون،صدا ها و تصاویر موقتی نخواهند بود.این اطلاعات همیشه قابل دسترسی اند و به صورت آرشیوی از تاریخ بشری می مانند.این وظیفه روزنامه نگاری است که این مطالب را تهیه کند،آن ها را ترجمه کند،آنها را در برابر خطا ها و ایراد ها و ضربات حفاظت کندو در پایان ایراد های موجود را بر طرف کند.

۱۶-کیفیت مهم ترین کیفیت است.

اینترنت از یک رسانه ی جمعی پرده برداشت.یک ناشر (انتشارات) در طول زمان باقی خواهد ماند اگر:برجسته،قابل اطمینان و خاص باشد.خواسته ی کاربران در حال بالا رفتن و رفتن است.روزنامه نگاری باید این خواسته ها را برطرف کند و بر اصول اساسی خود نیز پایبند بماند.

۱۷-همه برای همه.

وب یکی از رسانه های جمعی قرن ۲۰ می باشد که به عنوان یکی از پایه های مبادلات اجتماعی در نظر گرفته می شود.((نسل ویکی پدیایی ها)) در شک حقیقیت و اصل یک موضوع را می سنجد،اخبار را از منبع گرفته،دنبال کرده و بررسی و سبک سنگین می کند-همه به صورت فردی یا در یک گروه.روزنامه نگارانی که در تاریکی می مانند و در برابر خواسته جمع بایستند،توسط کاربران جدی گرفته نمی شوند.به راستی این چنین است.اینترنت این فرصت را فراهم کرده است که به صورت مستقیم با مردم ارتباط برقرار کنیم.با اسم خواننده،بیننده یا شنونده را بشناسیم و از دانش او استفاده کنند.نیازی به روزنامه نگار همه چیز دان نداریم بلکه به کسی نیاز داریم که با افراد ارتباط برقرار می کند و سوال می کند.

اینترنت،۷ سپتامبر ۲۰۰۹